داستان فیلم درباره وکیلی است که ضمن تحقیق روی یک پرونده قتل با یک توطئه گسترده مواجه می شود و…

تئو پس از گذراندن نه سال در بازداشتگاه روان‌پزشکی به جرم حمله وحشیانه و تجاوز به سه زن، آزاد می‌شود. او که در یک مرکز تحت نظارت زندگی می‌کند، رابطه خوبی با مددکار اجتماعی خود ساشا برقرار می‌کند، در یک چاپخانه کار پیدا می‌کند و حتی با نتی، دختر آسیب‌دیده و طردشده رئیسش، وارد رابطه عاطفی می‌شود. اما با وجود اینکه در ظاهر همه چیز خوب پیش می‌رود، خشم سوزان تئو همچنان آماده فوران است.

آرمین استیب سرگردان است؛ او که تازه مدرسه‌اش تمام شده، با والدین طبقه متوسط خود زندگی می‌کند و هیچ ایده‌ای برای پیدا کردن کار ندارد. او سعی می‌کند با دختری ارتباط برقرار کند، در توالت‌های عمومی با غریبه‌ها وارد روابط جنسی پرخطر می‌شود و به مصاحبه‌های شغلی می‌رود. او همچنین نامه‌ای بی‌نام‌ونشان به یک روزنامه محلی در مونیخ می‌فرستد و مسئولیت یک تصادف جاده‌ای مرگبار را بر عهده می‌گیرد. او در حالی که تقریباً بدون هیچ احساسی زندگی را می‌گذراند، به دنبال بدنامی است. چه چیزی لازم است تا آرمین بالاخره لبخند بزند؟

یک زوج جوان در منطقه میته برلین زندگی می‌کنند. مرد که نویسنده است، روی مبل در حال مطالعه است و زن دیگر نمی‌تواند این وضعیت را تحمل کند. بعدازظهر، والدین برای دیدن نوزاد می‌آیند. شب‌هنگام زن بیرون می‌رود و مرد جوان منتظر می‌ماند. زن بازمی‌گردد، اما نه تنها.

پیلاتوس و وتوریوس، نماینده روم، با نگرانی به تماشای استقبال از عیسی به عنوان مسیح جدید در اورشلیم می‌نشینند و از شورش مردم بیم دارند. وتوریوس تصمیم می‌گیرد به محض پیش آمدن فرصتی مناسب، عیسی را دستگیر کند. یهودا از استقبالی که از عیسی می‌شود بسیار خوشحال است و می‌خواهد به سرعت بازرگانان با نفوذ را با خود همراه کند تا عیسی را به پادشاه و نجات‌دهنده یهودیان تبدیل کند.

وقتی عیسی را در جلجتا از صلیب پایین می‌آورند، توما از راه می‌رسد. او نیز مانند بیشتر حواریون دیگر، پس از دستگیری عیسی با نگرانی به دوستانش در اورشلیم پناه برده بود. پس از دفن عیسی، حواریون تصمیم می‌گیرند به سرعت اورشلیم را ترک کنند، اما توما از رها کردن پیکر عیسی خودداری می‌کند، زیرا می‌ترسد که به آرامگاه او بی‌احترامی شود.

روموالد کارماکار بازیگر، مانفرد زاپاتکا، را در اجرای سخنرانی سه و نیم ساعته‌ای کارگردانی می‌کند که در ابتدا توسط هاینریش هیملر در ۴ اکتبر ۱۹۴۳ در تالار طلایی کاخ پوزن در برابر نود و دو ژنرال اس‌اس ایراد شده بود.

رساله‌ای درباره عشق و میل که با واقعیت خشن سرمایه‌داری آلوده شده است؛ جایی که تسلیم شدن در برابر قوانین «شهوت به مثابه تجارت» توسط پنج زن و رئیس‌شان به تصویر کشیده می‌شود؛ مردی که آن‌ها را مقابل هم قرار می‌دهد تا نتوانند به صورت جمعی در برابر او ایستادگی کنند.

نه مستند و فیلم داستانی کوتاه و تخیلی، بازتاب‌دهنده فضای اواخر دهه ۱۹۷۰ آلمان هستند؛ به ویژه دوره دو ماهه در سال ۱۹۷۷ که یک بازرگان توسط فراکسیون ارتش سرخ (RAF) ربوده شد. این آدم‌ربایی برای آزادی رهبران اصلی این گروه، معروف به بادر ماینهوف، طراحی شده بود.